Kalbinden düşeni sakla
Kumaşın duruşu gibi giydirilmiş
Bir uzaklıkla bakayım aslına
Sapını kendiyle karartan
Yüzüme nasıl yerleştiyse öyle
Kalsın sakalım. Ölüm!
Dişlenip bırakılmış eriğin seslendiği mine.
Kim çürür bırakılmadan?
Şehir bir kurmacayken,
Suyun ormanı çevirdiği,
Yalnızlıktan
Kim döner aslına?

Kalbinden düşeni sakla
Kalkı p gidenin yüzünden
Düşmüş bir toz yumağı çığlığım
Denizde sektirdiğim çakıl kadar
Dibe çökmeden
Sapını kendiyle karartan
Yüzüme nasıl yerleştiyse öyle
Akşam olacak
Gün gibi değişeceğim ben de

Özer Aykut

Ankara