Yavaş yavaş, yavaşlığın masumiyetiyle çok
Sevdiklerinden geçen harflerin adlarına varan çoğulluklarını ezbere bilecek kadar
Sevdim seni
Sekmeler çobanın topladığı uykularla yan yana getirmişken günü
Uzaklıklar araya koyduklarını onarsın diye kendimle taşındı buraya

Burası koca bir denizin koyunları yıkadığı kayalığın dibi
Tek dostum kovuğa çö plerini bırakan kurbağa
Ben onun kaçarken gördükleriyle
Şimdiki sahiplerinin akl-ü hikmet’’ine güvenemem
O da bilir bunu, bildiğinden daha çok kaçar ruhuna
Kimse’nin hayalini doyuran Caeiro bu şiirin koyunu
Onun karşıladığı ikiz benim şiirim gibi birden
Çık karşıma.

özer aykut

Ekim 2009 Ankara